Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

La cicatrice intérieure (1972) του Philippe Garrel

Η «εσωτερική ουλή» είναι μια από της πρώτες ταινίες του Γκαρέλ - ήταν μόλις 24 χρονών όταν την γύρισε- με πρωταγωνίστρια την τραγουδίστρια Nico. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς το τι γίνεται. Στην αρχή βλέπουμε ένα ζευγάρι (ο Γκαρέλ και η  Nico) να περιφέρονται εξαντλημένοι στην έρημο, με τη Nico  να τσιρίζει και να τα βάζει με το συνοδοιπόρο της. Ο Γκαρέλ την εγκαταλείπει και συνεχίζει το δρόμο του, κι ενώ περπατάει σε ευθεία κάποια στιγμή την ξανασυναντάει μπροστά του. Αυτή η κυκλική περιπλάνηση είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο έργο.
Αργότερα βλέπουμε έναν πρωτόγονο τοξότη να περιφέρεται κι αυτός σε ερημικά τοπία, κάποιες φορές συναντάει τη Nico που εδώ μοιάζει με ιέρεια που εκφωνεί περίεργους λόγους στα γερμανικά. Ο άντρας αυτός ανακαλύπτει τη φωτιά, ταξιδεύει μες στους πάγους, ύστερα ξεθάβει ένα σπαθί κρυμμένο στους βράχους. Όλες οι αργές σκηνές συνοδεύονται από ψυχοπλακωτική μουσική και τραγούδια (της  Nico  φυσικά).
Το πιο ωραίο στην ιδιαίτερη αυτή ταινία είναι η φωτογραφία που είναι πραγματικά υπέροχη. Αν κάτι δε μου άρεσε είναι η .. Nico, που δε με ενθουσίασε ούτε το παίξιμο ούτε η φωνή της.. Οι σκηνές όπου η γυναίκα αυτή απουσιάζει ή που η παρουσία της είναι διακριτική, είναι και οι πιο ενδιαφέρουσες.
Κρίμα πάντως που είναι άγνωστη η ταινία.


Πρέπει να είναι η δεύτερη ταινία του Γκαρέλ που βλέπω, η άλλη που έχω δει είναι οι Συνήθεις Εραστές που δεν το θυμάμαι και πολύ καλά που θα πει ότι δε με εντυπωσίασε.
Τη cicatrice intérieure την έψαξα γιατί είχα διαβάσει ότι είναι πηγή έμπνευσης για το Finisterrae του Caballero. Και όντως έχει αρκετά κοινά, όπως η σκηνή με το άλογο μέσα στη φωτιά, η γερμανόφωνη τραγουδίστρια και βέβαια το θέμα της άσκοπης περιήγησης. Κι η μουσική όμως μοιάζει, και στο  Finisterrae ακούγεται επίσης η  Nico.

Δεν υπάρχουν σχόλια: