Φεστιβάλ Καννών: Βραβεία Γυναικείας Ερμηνείας 2001-2011

Αν και συνήθως έβαζα τις ταινίες δέκα δέκα, αυτή τη φορά είναι όλες 11 μαζί με την περσινή Μελαγχολία. Απ' τις 11 αυτές ταινίες είχα ήδη δει 8 πριν ξεκινήσω το αφιέρωμα. Οι τρεις που είδα πρώτη φορά ήταν το Milyang, το Linha de Passe και το Clean. Και τη Μελαγχολία βέβαια την είδα σχετικά πρόσφατα. Δεν έκατσα να τις δω όλες τις παλιές απ' την αρχή μέχρι το τέλος.
Κουράστηκα τόσο πολύ απ' το πρότζεκτ αυτό, και φοβάμαι ότι δε θα επιχειρήσω κάτι παρόμοιο για πολύ καιρό. Είχα αρχίσει να ψάχνω και τις αντίστοιχες ταινίες που πήραν βραβείο αντρικής ερμηνείας, αλλά όπως είπα φοβάμαι ότι δε θα το αντέξω.

2001 Isabelle Huppert. La Pianiste του Michael Haneke. Σε προηγούμενη ανάρτηση έγραψα για το χορεύοντας στο σκοτάδι ότι ήταν η πρώτη ταινία που είδα σε σινεμά και η αγαπημένη μου για πολύ καιρό. Δεν πέρασε όμως ούτε ένας χρόνος και η «Δασκάλα του Πιάνου» της πήρε τη θέση σαν αγαπημένη μου ταινία. Είχαν γίνει βέβαια κάποιες σημαντικές αλλαγές στη ζωή μου. Είχε ανοίξει και στην πόλη μου κινηματογράφος όπου εννοείται πήγαινα πολύ συχνά, αλλά κυρίως κάθε βδομάδα είχε μια λέσχη που παρουσίαζε πιο εναλλακτικές ταινίες. Εκεί την είδα τη δασκάλα του πιάνου κι ένιωσα σαν να έγινε αποκάλυψη μέσα μου. (και είδα κι άλλες ταινίες που τις θυμάμαι μια μια). Όταν την ξαναείδα αργότερα σε έναν κινηματογράφο της Αθήνας που έσταζε το ταβάνι, μου φάνηκε περισσότερο γελοία παρά συγκλονιστική. Το παίξιμο των ηθοποιών δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, ούτε βρίσκω στο σενάριο ότι έχει κάτι ιδιαίτερο να πει. ΟΚ, ακόμα μια σαλεμένη πιανίστα, ακόμα μια βιτσιόζα γεροντοκόρη, ακόμα μια ταινία με πολύ βία που υποτίθεται ότι αντικατοπτρίζει την καταπίεση του σύγχρονου ανθρώπου, την αλλοτρίωση των συναισθημάτων, την αποτυχία του καπιταλισμού κτλ.

2002 Kati Outinen. Mies vailla menneisyyttä του Aki Kaurismäki. Ένας άνθρωπος πέφτει θύμα ενός άγριου ξυλοδαρμού και παθαίνει αμνησία. Έτσι ξεκινάει τη ζωή απ' το μηδέν μαζί με διάφορους περιθωριακούς τύπους. Τελικά η αλληλεγγύη των φτωχών και η αγάπη μιας εργαζόμενης σε φιλανθρωπικό ίδυμα θα τον βοηθήσουν να συνέλθει. Ιδιόρρυθμο χιούμορ, ανέκφραστα πρόσωπα, αποχρώσεις μλε και πράσινου και παραμυθένια ατμόσφαιρα. Η Outinen βέβαια παίζει πολύ λίγο.

2003 Marie-Josée Croze. Les invasions barbares του Denys Arcand. Ο αριστερός διανοούμενος Ρεμί πάσχει από ανίατη ασθένεια κι ο γιος του φροντίζει να περάσει ευτυχισμένα τις τελευταίες μέρες τις ζωής του. Του βρίσκει ένα πριβέ δωμάτιο στο νοσοκομείο, τηλεφωνεί τους παλιούς φίλους, μέχρι και ηρωίνη του δίνει που είναι και καλά πιο κατάλληλη απ' τη μορφίνη. Κι εδώ έρχεται η Croze, που είναι μια νεαρή ηρωινομανής που φροντίζει να του παρέχει τη δόση του. Η ταινία εξερευνά περισσότερο τη σχέση πατέρα γιου, ο πατέρας είναι αριστερός και σεξουαλικά απελευθερωμένος -μεγάλο μέρος των διαλόγων αποτελείται από πορνογεροντίστικα χωρατά-, ο γιος είναι επιτυχημένος γιάπης με καθωσπρέπει ζωή. Ακόμα περισσότερο η ταινία έχει να κάνει με την κατάρρευση των αριστερών ιδεολογιών και με την επικράτηση του καπιταλισμού. Τελικά έχουμε ένα πάντρεμα διανοουμενίστικου σινεμά του δημιουργού και μελοδράματος για τη συμφιλίωση του παραμελημένου γιου με τον πατέρα του που ήταν απών στην παιδική του ηληκία.

2004 Maggie Cheung. Clean του Olivier Assayas. Οι διεθνείς συμπαραγωγές με γάλλους φεστιβαλικούς σκηνοθέτες και διεθνές καστ σε ασυνήθιστους συνδυασμούς πχ. αμερικάνοι, απωανατολίτες και Γάλλοι, συνήθως βγάζουν ένα αποτέλεσμα κάπως νερόβραστο. Το Clean όμως χωρίς να είναι και πολύ καλή ταινία είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής. Πρωταγωνίστρια είναι μια κοσμοπολίτισσα και ναρκομανής Κινέζα που προσπαθεί να κόψει τα ναρκωτικά για να κερδίσει την επιμέλεια του γιου της. Στο φόντο η (διεθνής) μουσική βιομηχανία με μουσικούς, τραγουδιστές, εταιρίες και μάνατζερ. Η Maggie Cheung ακούγεται πολύ ψεύτικα όταν μιλάει σε ξένες γλώσσες (αγγλικά και γαλλικά). Αυτό συμβαίνει σε πολλούς από μας, αφού όταν μιλάμε σε ξένη γλώσσα συγκεντρωνόμαστε πολύ στη σωστή προφορά και γραμματική και δεν έχουμε την πολυτέλεια να ελέγξουμε τη χροιά της φωνής μας. Αλλά δεν είναι αυτό δικαιολογία για να βραβευτεί τέτοια ερμηνεία. Πάντως η Τσογκ είναι η πρώτη Ασιάτισσα που βραβεύεται μετά από σχεδόν 70 χρόνια του θεσμού! Το 2005 και το 2007 βραβεύτηκαν ακόμα δυο κυρίες από την Ασία

2005 Hanna Laslo. Free Zone του Amos Gitai. Για το Free Zone έχω ήδη γράψει μια μεγαλούτσικη ανάρτηση.

2006 Penélope Cruz, Carmen Maura, Lola Dueñas, Blanca Portillo, Yohana Cobo, Chus Lampreave. Volver του Pedro Almodóvar. Όλο σχεδόν το καστ της ταινίας βραβεύτηκε αυτή τη χρονιά και νομίζω ότι το χρωστούσαν στον Αλμοδόβαρ που τόσα χρόνια γύριζε «γυναικείες» ταινίες. Στο Βολβέρ έχουμε έναν φόρο τιμής στον ιταλικό νεορεαλισμό με τις υπερκινητικές γυναίκες του λαού, αλλά και στις σαπουνόπερες (όπως πάντα), και έχουμε και αρκετό ισπανικό φολκλόρ: καθυστερημένο γραφικό χωριουδάκι, φλαμέγκο, λαϊκές γειτονιές της Μαδρίτης. Βρίσκουμε και μερικά από τα αγαπημένα θέματα του σκηνοθέτη, όπως ένοχα μυστικά, εγκλήματα κτλ. Το μυστικό είναι αλήθεια ότι είναι προφανές απ' τα μισά τουλάχιστον της ταινίας, αλλά αυτό δε μειώνει την αξία της για μένα.

2007 Jeon Do-yeon. Milyang του Lee Chang-dong. Milyang είναι το όνομα της κωμόπολης όπου η χήρα Shin-ae έρχεται να ζήσει με το μικρό γιο της κι όπου παραδίδει μαθήματα πιάνου. Στην αρχή μοιάζει μ' αυτά τα ανώδυνα δράματα όπου μια μάνα προσπαθεί να ορθοποδήσει σε μια μικρή πόλη και αγωνίζεται να κερδίσει την εμπιστοσύνη των καχύποπτων συμπολιτών της. Γρήγορα όμως η ιστορία αλλάζει τροπή. Η ταινία είναι πολύ απλά γυρισμένη η ζωή κυλάει με το δικό της νωχελικό ρυθμό την ώρα που ο κόσμος της ηρωίδας γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται ξανά και ξανά.

2008 Sandra Corveloni. Linha de Passe των Walter Salles και Daniela Thomas. Μια μητέρα ζει με τους τέσσερις γιους της σε μια φτωχογειτονιά του Σάο Πάολο. Τα αδέρφια είναι εντελώς διαφορετικα μεταξύ τους και καθένας τους αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι της βραζιλιάνικης κοινωνίας. Ένας θέλει να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο άλλος είναι πολύ θρησκευόμενος, ο άλλος θέλει γυναίκες και εύκολο χρήμα και ο τέταρτος που είναι ο μοναδικός μαύρος στην οικογένεια θέλει να γνωρίσει τον πατέρα του και ενδιαφέρεται για τα λεωφορεία. Στα τελευταία λεπτά η αγωνία κορυφώνεται αφού κάθε ένα από τα αδέρφια ζει στιγμές που θα καθορίσουν την υπόλοιπη ζωή τους. Το Linha de Passe είναι γυρισμένο στο νευρικό στιλ που βλέπουμε συχνά σε βραζιλιάνικες ταινίες για τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων, και αποφεύγει μελοδραματισμούς και ηθικά διδάγματα. Μάλλον λειτουργεί σαν κοινωνικό σχόλιο του αδιεξόδου των φτωχότερων τάξεων. Η Κορβελόνι έχει, όπως είναι αναμενόμενο, πολύ λίγο χρόνο παρουσίας.

2009 Charlotte Gainsbourg. Antichrist του Lars von Trier. Η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη που βραβεύεται για γυναικεία ερμηνεία παρουσιάζει ακόμα ένα θηλυκό να βασανίζεται, αυτή τη φορά απ' τη διαβολική ψυχή του. το πρόβλημα που έχω με τον Αντίχριστο είναι ότι φαίνεται να έχει ένα κρυμμένο νόημα που δεν το καταλαβαίνω. Τα σύμβολα, τα ζώα, τα κεφάλαια υποτίθεται ότι κρύβουν κάποια αλήθεια. Εκτός αν το κλειδί της λύσης του μυστηρίου είναι ότι η γυναίκα είναι πράγματι διαβολικό ον. Κατά τα άλλα η αποκάλυψη με το παππούτσι μου φάνηκε αστεία.
Βασικά έχω δει όλες τις ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος του 2009 και ήταν όντως μια πολύ δύσκολη χρονιά. Οι μοναδικές ταινίες με σημαντική γυναικεία παρουσία εκτός απ' τον Αντίχριστο ήταν το Los abrazos rotos, το Bright Star, το Fish Tank, Les herbes folles, το Map of the Sounds of Tokyo, Vincere, και το Bak-Jwi. Τις τρεις τελευταίες δεν τις λαμβάνω υπόψη γιατί τις βρήκα απαράδεκτες, στο Map of the Sounds of Tokyo μάλιστα οι ερμηνείες μου φάνηκαν χειρότερες κι απ' την ταινία. Απ' τις άλλες τώρα, η Πενέλοπε Κρουθ είχε ήδη βραβευτεί κι ίσως θα 'ταν βαρύ να πάρει πάλι το βραβείο με ταινία του Αλμοδόβαρ. Οι κοπέλες απ' το Bright Star και το Fish Tank σηκώνουν την ταινία στις πλάτες τους, αλλά και νέες είναι και το μεν Bright Star δε μου άρεσε, το δε Fish Tank μου άρεσε αλλά δεν ενθουσιάστηκα με την ερμηνεία της Katie Jarvis. Τελικά δεν είναι και τόσο άδικη η βράβευση, νομίζω ότι η Gainsbourg δεν παίζει άσχημα. Εγώ πάντως με το χέρι στην καρδιά, θα 'δινα το φοίνικα στη Leonie Benesch της Άσπρης Κορδέλας, που δεν έχει βέβαια πολύ μεγάλη παρουσία, αλλά τις σκηνές που έπαιζε, ειδικά αυτή με το ποδήλατο την είδα πολλές φορές για χάρη της.

2010 Juliette Binoche. Copie conforme του Abbas Kiarostami. Μια γαλλίδα ιδιοκτήτρια καταστήματος αντικερί και ένας αγγλόφωνος συγγραφέας, που το τελευταίο του βιβλίο αφορά τη σχέση αυθεντικού κι αντίγραφου, γνωρίζονται και σιγά σιγά αρχίζουν αν παίζουν ένα παιχνίδι ταυτοτήτων. Προσποιούνται ότι είναι παλιό ζευγάρι, είναι όμως πράγματι προσποίηση ή όχι, και τι σημασία έχει αν κάτι είναι αληθινό ή ψεύτικο; Η σχέση αλήθειας και ψέματος είναι πολύ σημαντική για τον Κιαροστάμι και έχει ασχοληθεί μ' αυτό σε όλες σχεδόν τις τελευταίες του ταινίες, άλλοτε άμεσα, άλλοτε έμμεσα. Εδώ έχουμε την πιο άμεση μορφή. Δε ξέρω τι φταίει και δε μου άρεσε αυτή η ταινία. Είναι πολύ προφανές το νόημά της; Είναι μπανάλ τα σύμβολα της (πχ οι καθρέπτες); Μήπως για μένα οι ταινίες του Κιαροστάμι εκτός Ιράν χάνουν την αίγλη τους; Μήπως το θεωρώ προδοσία ότι ο Κιαροσταμι γύρισε ταινία με διάσημους ηθοποιούς στην Ευρώπη; Πάντως το «Πιστό Αντίγραφο» μου φάνηκε απλά μια ακόμα γαλλική ταινιούλα με εκκεντρική ηρωίδα, όμορφη φωτογραφία και τίποτα παραπάνω. Σε κάποιες σκηνές όμως ένιωσα μια σινεφιλική συγκίνηση όπως εκεί που φωτογραφίζονται οι νεόνυμφοι. Ούτε εδώ με ενθουσίασαν οι ερμηνείες.

2011 Kirsten Dunst. Melancholia του Lars von Trier. Η μελαγχολία είναι το θέμα της ταινίας αυτής, με την πρωταγωνίστρια να πάσχει από κατάθλιψη. Στο πρώτο μέρος την βλέπουμε να φέρεται παράξενα στην παραμυθένια δεξίωση γάμου που της έχει ετοιμάσει η πιο καθωσπρέπει αδερφή της και στο δεύτερο βλέπουμε το πλανήτη Μελαγχολία να πλησιάζει ανησυχητικά τη γη. Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για την ταινία και για το νόημά της. Για μένα προσωπικά η κατάθλιψη δεν είναι πλανήτης αλλά περισσότερο ένα ζώο που μια πλησιάζει μια απομακρύνεται και μερικές φορές κρύβεται αλλά είναι πάντα παρόν. Η Ντανστ που πρώτη φορά την βλέπω να παίζει δε μου άρεσε ιδιαίτερα ούτε την βρήκα χάλια. Φαίνεται πάντως μεγαλύτερη απ' την ηλικία της.


Πολύ δύσκολο να βάλω σε σειρά προτίμησης τις ταινίες αυτές, αλλιώς είναι να βλέπεις ένα έργο πρώτη φορά κι αλλιώς να το βλέπεις για δεύτερη ή τρίτη φορά. Στην τελευταία περίπτωση, εγώ τουλάχιστον είμαι πολύ πιο αυστηρή όσο αφορά το σενάριο, που δεν είναι πια έκπληξη για μένα, αλλά μπορώ να προσέξω καλύτερα κάποιες λεπτομέρειες, να βυθιστώ τέλος πάντων στον κόσμο της ταινίας χωρίς να με απασχολεί τόσο η υπόθεση. Συνήθως εκτιμώ λιγότερο μια ταινία τη δεύτερη φορά. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μια ταινία που ποντάρει στο σασπένς, στο σοκ του θεατή είναι οπωσδήποτε χειρότερη από μια που θέλεις να την βλέπεις ξανά και ξανά.


Με την παρουσία του Τρίερ κυρίως στο φεστιβάλ των Καννών τα τελευταία χρόνια, έχουμε πολλές ηρωίδες που υποφέρουν, όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και σωματικά. Χαρακτηριστικά 2 ηρωίδες τραυματίζουν οι ίδιες τα γεννητικά τους όργανα, με πιο διάσημη περίπτωση τον Αντίχριστο. Ίσως βέβαια αυτό να εντάσσεται στην έντονη ενασχόληση των μοντέρνων (;) σκηνοθετών με τη βία και το γκροτέσκο. 


Ελπίζω να μην είναι μεγάλο σπόιλερ αν γράψω ότι 3 απ' τις 16 ηρωίδες πεθαίνουν, αν και παίζει να είναι και 4. Νοικοκυρές είναι μόνο κάποιες απ' τις γυναίκες του Βολβέρ, που μπορεί να ναι και συνταξιούχες. Άτεκνες είναι 4 χωρίς να βάζουμε μέσα 3 (νομίζω) ακόμα απ' το Βολβέρ. Έχουμε μια μόνο πλούσια, τη Justine της Μελαγχολίας, κι οι υπόλοιπες είναι από εργατική τάξη (Volver, Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν, Linha de Passe) μέχρι μεσοαστές (Milyang, Copie conforme, Η δασκάλα του Πιάνου, Αντίχριστος) Έχουμε και δυο που θα ήταν αρκετά καλοβαλμένες αν δεν το 'χαν ρίξει στα ναρκωτικά (Η επέλαση των βαρβάρων, Clean).

Το Bechdel test και η εφαρμογή του στο Φεστιβάλ των Καννών του 2009

Το Bechdel test, είναι ένα απλό τεστ που μετράει την παρουσία των γυναικών στον κινηματογράφο, και ειδικότερα πόσο οι γυναικείοι χαρακτήρες επικοινωνούν μεταξύ τους. Για να περάσει το τεστ μια ταινία πρέπει να έχει:
α) τουλάχιστον 2 γυναικείους χαρακτήρες (που να έχουν όνομα)
β) που να μιλάνε μεταξύ τους
γ) για οτιδήποτε άλλο εκτός από άντρες/κάποιον άντρα*

Για να ελέγξω αν όντως οι περισσότερες ταινίες δεν περνάνε το τεστ, αποφάσισα να δω όλες τις ταινίες στο διαγωνιστικό τμήμα το Φεστιβάλ των Καννών το 2009, από την αρχή μέχρι το τέλος. Από τις 20 ταινίες περνάνε μάλλον 5, δεν περνάνε 14, και μία, ο Αντίχριστος δεν πιάνεται γιατί έχει μόνο έναν άντρα και μια γυναίκα. Πιο συγκεκριμένα:
Los abrazos rotos: Περνάει αλλά με το ζόρι, οι 2 βασικές ηρωίδες δε μιλάνε μεταξύ τους, αλλά υπάρχουν ελάχιστες συζητήσεις μεταξύ γυναικών, οι πλειοψηφία τους για τους άντρες.
Antichrist : Δε μετράει
Bak-Jwi (Thirst) : Δεν περνάει, πεθερά και νύφη απευθύνουν το λόγο η μία στην άλλη, αλλά ποτέ δεν κάνουν συζήτηση.
Fish Tank : Περνάει φυσικά και πιθανώς είναι η μόνη που δεν περνάει το αντίστοιχο τεστ για άντρες, δε θυμάμαι να μιλάνε άντρες μεταξύ τους.
Les herbes folles : Στο μεταίχμιο, η οδοντογιατρός και η βοηθός της μιλάνε για άντρες αλλά και για τη δουλεία τους
Un Prophet : Με την καμία, μόνο μια γυναίκα εμφανίζεται σε δευτερεύον ρόλο (αν εξαιρέσουμε την πόρνη)
The Time That Remains : Δεν υπάρχει καμία συζήτηση μεταξύ γυναικών.
Vengeance : Δεν περνάει, εμφανίζονται 2 γυναίκες, αλλά ούτε καν βλέπουν η μία την άλλη.
Das weiße Band : Μάλλον όχι, αν και υπάρχουν πολλοί γυναικείοι χαρακτήρες, δε μιλάνε μεταξύ τους, εξαίρεση όταν η Έυα μιλάει με μια άλλη κυρία για τα δίδυμα που δε ξέρουμε το φύλο τους
Chūn fēng chén zuì de wǎn shàng (Spring Fever) : Οι δύο γυναίκες ποτέ δεν συναντούνται
Visage : Ας πούμε ότι περνάει. Κάποια στιγμή η Fanny Ardant μιλάει με άλλες γυναίκες σε ένα «δείπνο»
Taking Woodstock : Υπάρχει η μητέρα του Τάιμπερ, η τραβεστί ένοπλη και μια άλλη κοπελιά αλλά δεν συναντιούνται.
A l'Origine : Δυο γυναίκες, η γραμματέας και η δήμαρχος που όμως δε μιλάνε μεταξύ τους
Vincere : Η πρωταγωνίστρια έχει σύντομες συζητήσεις με μάλλον ανώνυμες τροφίμους του ψυχιατρείου και με τις καλόγριες, κυρίως για το Μουσολίνι και το γιο της
Inglourious Basterds : Δυο γυναίκες που όμως δε μιλάνε μεταξύ τους
Bright Star : Η Φάννυ μιλάει με τη μητέρα της για κάποια πράγματα που έχουν σχέση με το νοικοκυριό και με την αδερφή της για το πλέξιμο (με βελονάκι)
Kinatay : Δυο γυναίκες, η σύζυγος και η πόρνη ποτέ δε συναντούνται
Enter the Void :  Υπάρχουν δυο γυναίκες με όνομα, η αδερφή και η ώριμη ερωμένη και δε μιλάνε μεταξύ τους. Υπάρχει μια σύντομη συζήτηση μεταξύ αδερφής και συναδέλφου της για τεστ εγκυμοσύνης.
Map of the Sounds of Tokyo : Μόνο μια γυναίκα μιλάει
Looking for Eric : Η κόρη απευθύνεται δυο φορές και στους δυο γονείς της, ποτέ μόνο στη μητέρα της

Τραγικά τα αποτελέσματα, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για σινεμά του δημιουργού, αλλά εμένα με στεναχώρησε περισσότερο ότι τις πιο πολλές ταινίες τις παρακολούθησα με δυσκολία, μόνο για χάρη του πειράματος, γιατί δε μου άρεσαν καθόλου και δεν καταλαβαίνω τι γύρευαν στο υποτιθέμενο σημαντικότερο φεστιβάλ κινηματογράφου.
Και μια λίστα με τις ταινίες με σειρά προτίμησης:

Das weiße Band του Michael Haneke: Δε ξέρω αν χρειάζεται να γράψω κάτι γι' αυτήν την ταινία για την οποία έχουν γράψει τόσοι άλλοι. Ασπρόμαυρη, με πανέμορφες εικόνες, καλό παίξιμο απ' τους ηθοποιούς, χωρίς εύκολες απαντήσεις, και διαδραματίζεται στη Γερμανία πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, μια εποχή που προσωπικά με ενδιαφέρει πάρα πολύ.

The Time That Remains του Elia Suleiman: Ο Suleiman, χριστιανός άραβας και ισραηλινός, περιγράφει την ίδρυση του Ισραήλ και τη ζωή της οικογένειας του σε ένα κράτος που το βλέπουν και τους βλέπει μάλλον εχθρικά. Ειρωνεία, μαύρο χιούμορ, ελάχιστοι διάλογοι.

Spring Fever του Lou Ye: Δεν ήξερα το σκηνοθέτη πριν δω την ταινία, και έχω ακούσει ότι δεν είναι η καλύτερή του. Εγώ όμως ενθουσιάστηκα. Περιγράφει ερωτικά πολύγωνα που δημιουργούνται μεταξύ νέων κινέζων, κυρίως αντρών. Η κάμερα ακολουθεί από κοντά τους πρωταγωνιστές, και γενικά βυθίστηκα στον κόσμο της ταινίας. Κάποιες ομοφυλοφιλικές ερωτικές σκηνές σόκαραν, κι αυτό με εξοργίζει τη στιγμή που σκληρές σκηνές ετεροφυλοφιλικού σεξ περνάνε απαρατήρητες.

Visage του Tsai Ming Liang: Άλλος ένας άγνωστος κινέζος σκηνοθέτης, μια σινεφίλ ταινία με ελάχιστους διαλόγους και υπέροχες εικόνες. Γυρισμένη στο Λούβρο. Περίπου..

Fish Tank της Andrea Arnold: Η ιστορία μιας παραμελημένης εφήβου που ερωτεύεται το λάθος άντρα. 
Κάπου εδώ τελειώνουν οι ταινίες που πραγματικά μου άρεσαν.

Kinatay του Brillante Mendoza : Η πρώτη ταινία που βλέπω από τις Φιλιππίνες. Ξεκινάει ήρεμα με σκηνές από το γάμο ενός πολύ νέου ζευγαριού και γενικά σκηνές καθημερινότητας, και καταλήγει σε ένα έγκλημα. Είναι αργή ταινία κι αυτό είναι το πιο φρικιαστικό, βλέπουμε τη σφαγή μια γυναίκας που κρατάει πάνω από ώρα. Κάπου όμως ένιωσα ότι υπήρχε μια πίεση να προκαλέσει το θεατή.

Los abrazos rotos του Pedro Almodóvar: Περίμενα κάτι καλύτερο από τον Αλμοδόβαρ, οι σπασμένες αγκαλιές δεν «έδεσαν», ένιωσα ότι κάπου τα χω ξαναδεί όλα, και δε με άγγιξε το δράμα του τυφλού σκηνοθέτη. 

Taking Woodstock του Ang Lee: Ένας νεαρός επιχειρηματίας σώζει το ξενοδοχείο των γονιών του, καταφέρνοντας να φέρει το διάσημο φεστιβάλ μουσικής στην πόλη του. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία, τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται ο κύριος που την έγραψε. Στο δεύτερο μέρος γίνεται πιο ενδιαφέρον, όταν απλά βλέπουμε τα πλήθη των πολύχρωμων νέων να περνάνε μπροστά μας, να καπνίζουν κτλ. Από την άλλη ξέρουμε ότι απ' όλα αυτά κάποιοι έβγαλαν πολύ χρήμα, και η ξεγνοιασιά και η ελευθερία ήταν κατά κάποιο τρόπο πλαστά, ακόμα ένα δημιούργημα του καπιταλισμού. Η ταινία είναι τόσο ψηλά λόγω μια σκηνής όπου ο πρωταγωνιστής παίρνει LSD και λένε είναι μια από τις πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις του «ταξιδιού». Όπως και να χει είναι ωραία σκηνή.

Enter the Void του Gaspar Noé: Το πνεύμα ενός σκοτωμένου εμπόρου ναρκωτικών περιπλανάται στο χρόνο και το χώρο, κυρίως γύρω από το γυμνό σώμα της αδερφής του, που το βλέπουμε από όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες. Εναλλακτικά όλα αυτά τα φαντάζεται ο νεαρός αφού πάρει μια ουσία που πρώτη φορά την ακούω, το DMT το οποίο δημιουργεί μια αίσθηση παρόμοια με το θάνατο. Απορία μου είναι πώς το κατάξανθο κοριτσάκι απέκτησε ασιατικά χαρακτηριστικά προσώπου όταν μεγάλωσε. Εκτός αν είναι κι αυτό δουλειά του DMT. Αν και σιχαίνομαι τον τρόπο που παρουσιάζονται πολλά πράγματα, το μεταθανάτιο ταξίδι μιας βασανισμένης ψυχή είναι γοητευτικό. Η ταινία διαδραματίζεται στο Τόκιο, αν και οι πλειοψηφία των χαρακτήρων είναι δυτικοί.

Antichrist του Lars von Trier: Ο αντίχριστος μάλλον με απογοήτευσε, αν και η σκηνοθεσία μου άρεσε.

Les herbes folles του Alain Resnais: Δε ξέρω ακριβώς πώς να την κρίνω, είναι η πρώτη του Ρενέ που βλέπω, και δεν ήταν άσχημη, αλλά δε με ενθουσίασε

Un prophète του Jacques Audiard: Ένας ήρωας που μίσησα από τα πρώτα λεπτά και μια ταινία που δεν έχω καταλάβει τι το ιδιαίτερο έχει

Inglourious Basterds του Quentin Tarantino. Τελικά ήταν καλύτερο απ' ότι το περίμενα

Bright Star της Jane Campion: Διάλογοι ανατριχιαστικά επιτηδευμένοι, χαρακτήρες που δε μπόρεσα να συμπαθήσω.
Και παρακάτω οι ταινίες που θεωρώ απαράδεκτες:

Vincere του Marco Bellocchio : Η ιστορία μιας γυναίκας που αγωνίζεται να αποδείξει ότι είναι η νόμιμη σύζυγος του Μουσολίνι μέχρι τελικής πτώσης. Συμβατικά κινηματογραφημένη, και εκτός απ' αυτό δε με συγκινεί η εμμονή μιας γυναίκας με το Μουσολίνι.

Bakjwi (Thirst) του Park Chan-wook: Ένας ιερέας που μετατρέπεται σε βρικόλακα και ερωτεύεται τη σαδομαζοχίστρια σύζυγο παλιού συμμαθητή του. Πολύ αίμα. Δυστυχώς η ταινία κρατάει πολλή ώρα και δεν έχει τη γοητεία της τριλογίας της εκδίκησης.

Looking for Eric του Ken Loach: Ο Ερίκ Καντονά εμφανίζεται ως τζίνι σε έναν ταχυδρόμο με κατεστραμμένη οικογενειακή ζωή και του δίνει συμβουλές για να φτιάξει τη ζωή του. !

Map of the Sounds of Tokyo της Isabel Coixet : Άλλη μια ταινία που διαδραματίζεται στο Τόκιο. Μια εργαζόμενη σε ψαραγορά και επαγγελματίας δολοφόνος στον ελεύθερο της χρόνο ερωτεύεται φλογερό καταλανό ιδιοκτήτη κάβας και αποφασίζει να μην τον σκοτώσει. Ξεκίνησε αρκετά καλά και δε ξέρω πως κατέληξε τόσο άσχημα. Διάλογοι σε σπαστά αγγλικά που οι ηθοποιοί τα προφέρουν σα να τα διαβάζουν σε χαρτί, καθόλου χημεία στο ζευγάρι, προβλήματα στο σενάριο.

Vengeance του Johnnie To: Ένας Γάλλος προσλαμβάνει 3 επαγγελματίες δολοφόνους για να σκοτώσουν τους επαγγελματίες δολοφόνους που σκότωσαν την οικογένεια της κόρης του. Πιστολίδι, ηρωισμοί κτλ.

A l'origine του Xavier Giannoli: Ένας απατεώνας καταφέρνει να ξεγελάσει μια ολόκληρη πόλη, αλλά τελικά μετανιώνει και αποφασίζει να μην απογοητεύσει τους ανθρώπους που πίστεψαν σ' αυτόν. Πακέτο με όλα τα κλισέ του είδους. Αυτή η ταινία και το Vengeance δεν έχουν κάτι που να τα κάνει να ξεχωρίζουν από αντίστοιχες αμερικανιές που βάζει η τηλεόραση. Πραγματικά δε ξέρω ποιος τα διάλεξε.

Κατά τα άλλα για μένα οι πιο προσβλητικές προς τη γυναίκα ταινίες είναι το Thirst και το Enter the Void.
Ενδιαφέροντες γυναικείους χαρακτήρες βρήκα μόνο στο Fish Tank, και κάπως στο Spring Fever και το Taking Woodstock, ίσως και το Bright Star.


*Ο πρώτος κανόνας είναι λίγο ασαφής, φυσικά αυτό που επιδιώκεται είναι να υπάρχουν γυναικείοι χαρακτήρες με κάποια υπόσταση, όχι απλά μια γκαρσόνα στην οποία παραγγέλλει η ηρωίδα τον καφέ της. Αλλά πολλές φορές δεν είναι ξεκάθαρο που βρίσκονται τα όρια μεταξύ πραγματικού και «βοηθητικού» χαρακτήρα. Κι ο τρίτος κανόνας είναι λίγο παράξενος, αφού δύσκολα μπορεί να γίνει συζήτηση μόνο για άντρες. Πχ. οι ηρωίδες μπορεί να ανταλλάξουν δυο άσχετες κουβέντες πριν «μπουν στο ψητό».
Το γενικό συμπέρασμα πάντως είναι ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες όχι μόνο σπανίζουν στον κινηματογράφο αλλά εμφανίζονται στις ταινίες μόνο όταν σχετίζονται με κάποιον άντρα, και όχι ως αυτόνομες υπάρξεις που φυσικά θα είχαν επαφές και με άλλες γυναίκες. Ή αλλιώς οι σεναριογράφοι δεν έχουν αρκετή φαντασία για να επινοήσουν γυναίκες που να βρίσκονται σε καταστάσεις που δεν αφορούν άντρες. Ή ακόμα πιο απλά οι γυναίκες εμφανίζονται μόνο ως σεξουαλικές σύντροφοι, μητέρες, κόρες, αδερφές, φίλες κτλ αντρών.
Το Bechdel test δεν μετράει επ' ουδενί το πόσο φεμινιστική/μισογυνική, ούτε πόσο αξιόλογη είναι μια ταινία.