Οι «Γυναίκες χωρίς άντρες» δε μοιάζουν με καμία άλλη ιρανική ταινία που έχω δει. Δεν έχει καμία σχέση με το νεορεαλισμό, είναι αρκετά στυλιζαρισμένη, με σκηνές βίας που κανονικά δεν δείχνονται στον ιρανικό κινηματογράφο, με φρεσκοσιδερωμένα και πεντακάθαρα ρούχα κτλ, δηλαδή θα έλεγα είναι πιο συμβατική. Ηρωίδες είναι 4 καταπιεσμένες γυναίκες, αυτή τη φορά στην εποχή του πραξικοπήματος του 1953 εναντίον του νόμιμου πρωθυπουργού Mossadegh. Μέσα από ονειρικές καταστάσεις, τρεις από αυτές συναντώνται σε ένα σπίτι στην εξοχή και η ιστορία τους εναλλάσσεται με σκηνές διαδηλώσεων και πολιτικών αναταραχών στην Τεχεράνη. Η ταινία, ενώ γενικά μου άρεσε, είχα την αίσθηση ότι θα μπορούσε να γίνει καλύτερη, αν η δημιουργός της πρόσεχε περισσότερο το σενάριο και δεν επικεντρωνόταν στη φωτογραφία. Το πολιτικό στοιχείο ως φόντο νομίζω δε δένει καλά με τις προσωπικές ιστορίες των γυναικών και με τον ποιητικό τρόπο κινηματογράφησης. Επίσης είναι λίγο επιφανειακός ο τρόπος που παρουσιάζονται τα γεγονότα: εκτός από το σλόγκαν «Έξω οι Βρετανοί, ζήτω ο Μοσαντέγ» και τις ειδήσεις απ' το ραδιόφωνο λίγα πράγματα μαθαίνουμε για την πολιτική κατάσταση. Είναι πάντως ενδιαφέρον που παρουσιάζεται μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας της Περσίας, και μια χρονική περίοδος που φαίνεται να διαφέρει πολύ από τη σημερινή.
Η ταινία δε γυρίστηκε στο Ιράν, αλλά στο Μαρόκο, και αναρωτιέμαι αν αναπαριστά πιστά την Τεχεράνη του 53, γιατί δυστυχώς δε θυμίζει σε τίποτα τη σύγχρονη πρωτεύουσα. Στο καστ συμμετέχουν ηθοποιοί από διαφορετικές χώρες, όπως η Ουγγαρέζα Tóth Orsi που εδώ δε μιλάει καθόλου, και η ιρανικής καταγωγής γερμανίδα Pegah Ferydoni που έγινε γνωστή στη Γερμανία από τη σαπουνόπερα «Τουρκικά για αρχάριους» όπου υποδύεται μια Τουρκάλα και φανατική μουσουλμάνα που τελικά παντρεύεται έναν Έλληνα.
 | |
| Οι συντελεστές της ταινίας στο Φεστιβάλ Βενετίας δηλώνουν την υποστήριξή τους στο Πράσινο Κίνημα |
