Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Polisse (2011) της Maïwenn

To Polisse ξεκινάει με ένα κοριτσάκι -παρεμπιπτόντως είναι η μικρή αδερφή της Λορ απ΄την ταινία Tomboy- να διηγείται πως ο πατέρας του το παρενοχλεί. Και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αυτής αποτελείται από συνεντεύξεις σε κακοποιημένα παιδιά κι εφήβους και από ανακρίσεις των παιδεραστών, συνήθως πατεράδων των παιδιών. Παρακολουθούμε μια ομάδα αστυνομικών με ειδίκευση σε υποθέσεις όπου εμπλέκονται παιδιά, οπότε δεν τους απασχολούν μόνο σεξουαλικά εγκλήματα αλλά και κάθε είδους έγκλημα όπου εμπλέκονται παιδιά. Όλα αυτά, αλλά και κάποιες συζητήσεις των μελών της ομάδας μεταξύ τους πχ την ώρα που τρώνε παρουσιάζονται σαν σε ντοκιμαντέρ. Επίσης δε βλέπουμε την εξέλιξη καμιάς από τις υποθέσεις των παιδιών, μόνο σκόρπια  αποσπάσματα. Κι αυτό είναι το καλύτερο μέρος της ταινίας για μένα.
Η ίδια η σκηνοθέτισσα υποδύεται μια ντροπαλή φωτογράφο που συνοδεύει την ομάδα των αστυνομικών και τους φωτογραφίζει την ώρα της δουλειάς τους, και υποθέτω ότι παίζει τον εαυτό της.
Το κακό με την ταινία είναι ότι εκτός από τη ρουτίνα της δουλειάς, έχουμε και κάποιες προσωπικές ιστορίες των αστυνόμων που είναι όλες πολύ μα πολύ κλισέ, όπως χωρισμοί, διαζύγια, μια μίσανδρη μπατσίνα που θέλει να κάνει παιδί και δε μπορεί, μια μουσουλμάνα μπατσίνα που οργίζεται με έναν μουσουλμάνο που θέλει να παντρέψει με το ζόρι την κόρη του και ουρλιάζει μπροστά του ότι στο κοράνι δεν είναι γραμμένα τέτοια πράματα. Αυτό το τελευταίο με ξένισε ιδιαίτερα. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι η φωτογράφος μεταμορφώνεται στη διάρκεια της ταινίας ως μια άλλη «Μαρία η Άσχημη». Και το τέλος δε θα μπορούσε να είναι χειρότερο.
Συνολικά την βρήκα αρκετά άνιση την ταινία: από τη μια καταπιάνεται μ' ένα πολύ δύσκολο θέμα χωρίς υστερίες, από την άλλη έχει στοιχεία που θα ταίριαζαν περισσότερο σε αμερικάνικο σίριαλ.  Για μένα πάντως αξίζει τον κόπο.

2 σχόλια:

ΓΙΑΝΝΗΣ είπε...

γεια χαρα!
μολις την ειδα και οπως το συνηθιζω, αρχισα το ψαξιμο για να δω πως φανηκε και σε αλλους.
Στα υπ' οψιν πως ποτε δε θα διαβασω κριτικες κτλ πριν να δω μια ταινια. Σου στερει πολλα απο τη ματια που θα δεις ενα φιλμ.
Και ετσι λοιπον πεφτω πανω σου.......
ενιωσα σα να τα γραψα εγω ολα αυτα! Γι' αυτο και σου γραφω αυτες τις αραδες τωρα.
ποσες φορες κατα τη διαρκεια της ταινιας δε σκεφτηκα πως θα γινοταν μια χαρα (και μια απ τα ιδια) σειρα! αλλα και ολα τα αλλα στριφογυρισαν στο μυαλο μου οπως τα αναφερεις.
Και το κερασακι στην τουρτα: η μαρια η ασχημη. Ακριβως την ιδια ατακα μουρμουρισα.

Καμια φορα λεω, μπας και εχω παθει overdose πια και δεν φταιν οι ταινιες; γι' αυτο και το καταχαρηκα με οσα διαβασα εδω!

Κριμα, γιατι το θεμα της ηταν πολυ ενδιαφερον αλλα αναλωθηκε σε ανουσιες, κλισε καταστασεις.
τα λεμε.....

Simurgh είπε...

Χαίρομαι που συμφωνείς! Κι εγώ προσπαθώ να μη διαβάζω κριτικές πριν δω την ταινία, αλλά μετά ψάχνω να δω τι έχουν γράψει οι άλλοι για αυτήν. Οι δικές μου κριτικές είναι δυστυχώς γεμάτες σπόιλερ.
Η μαρία η άσχημη ήταν όντως κερασάκι στην τούρτα, το τελευταίο που με ενδιέφερε ήταν ακόμα μια ερωτική ιστορία με ντροπαλή κοπέλα που κερδίζει αυτοπεποίθηση μέσα από τη σχέση της με τον καλό της. Ίσως είναι το πρόβλημα ότι οι ηθοποιοί που γίνονται σκηνοθέτες θέλουν πολύ να προβάλλουν τον εαυτό τους.
Εμ το τέλος που πέφτει η άλλη με αργή κίνηση την ώρα που ένα απ' τα παιδιά κάνει ρυθμική γυμναστική..
Νομίζω ότι όταν έχεις δει πολλές ταινίες, κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι οι ίδιες καταστάσεις επαναλαμβάνονται και δε σε συγκινούν το ίδιο όσο την πρώτη φορά, είναι σχεδόν αναπόφευκτο. Εξάλλου η τέχνη μιμείται την τέχνη τόσο πολύ και ο κινηματογράφος σαν ακριβή τέχνη έχει τόσο περιορισμένους συντελεστές που είναι δύσκολο από μια στιγμή και μετά να βρεις κάτι πρωτότυπο.